پسته گران‌ترین آجیل سفره‌ی ماست و طبیعی است که بخواهیم پولمان را برای پسته‌ی خوب بدهیم. خبر خوب این است که برای تشخیص پسته‌ی خوب لازم نیست کارشناس باشید؛ چهار نکته‌ی ساده کافی است.
انس یعنی چه؟
«انس» تعداد دانه‌های پسته در یک انس (حدود ۲۸ گرم) است. هرچه این عدد کمتر باشد، دانه‌ها درشت‌ترند. اکبری و کله‌قوچی معمولاً انس ۲۲ تا ۳۰ و فندقی انس ۳۲ به بالا هستند. درشت‌تر لزوماً خوش‌طعم‌تر نیست؛ فندقی با وجود ریز بودن، طعم پرمغزتری دارد.
خندان بودن
پسته‌ی خوب دهان باز است و مغزش بدون زور زدن بیرون می‌آید. اگر در یک مشت پسته بیشتر از دو سه دانه‌ی دهن‌بسته پیدا کردید، یعنی درجه‌بندی درست انجام نشده است.
رنگ مغز
مغز پسته‌ی تازه سبز مایل به زرد است و پوسته‌ی نازک دورش رنگ بنفش روشن دارد. مغز قهوه‌ای و چروک نشانه‌ی کهنگی یا نگهداری بد است.
بو و طعم
یک دانه را بشکنید و بو کنید. بوی تندی شبیه روغن مانده یعنی پسته کهنه شده است. پسته‌ی برشته‌ی تازه ترد است و بعد از جویدن، طعم تلخ در دهان نمی‌گذارد.
ما پسته را هر هفته در دسته‌های کوچک برشته می‌کنیم تا همیشه همین معیارها را داشته باشد.
